"Ω γλυκύ μου έαρ"

Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε τρελό χαλάρωμα στο σπίτι. Και τίποτα άλλο. Άντε και καμιά ταινία στο πολύ τσακίρ κέφι. Αλλά ως γνωστόν τα πλάνα είναι για να ανατρέπονται σε αυτή τη ζωή. Γύρω στη μία λαμβάνω τηλεφώνημα. "Βουκεφάλας εδώ. Έχει τέλεια μέρα. Πάμε στην εξοχή να ρουφήξουμε τον ήλιο;".
Τα αρχικά πλάνα μπήκαν κάτω από το χαλί. Τον ήλιο δεν τον ρουφήξαμε, γιατί εξαφανίστηκε μόλις ένα τέταρτο μετά το τηλεφώνημα. Ήταν όμως ούτως ή άλλως πανέμορφα. Και η βροχή μας κατσάρωσε τα μαλλιά και σεβάστηκε τη βόλτα μη μετατρέποντας τον εαυτό της σε καταιγίδα.

Διάβασα κάπου χτες ότι δε μπορούμε να δώσουμε μέρες στη ζωή μας, αλλά μπορούμε να δώσουμε ζωή στις μέρες μας. Και είναι γεγονός ότι η ζωή βρισκόταν πάντα στις στιγμές. Σε μια ανατροπή πλάνων. Σε ένα τρανταχτό γέλιο. Στα χαλίκια που σκαλώνουν στις σόλες των αθλητικών για να μπορέσουν να μπουν στο σπίτι. Όπως η αγάπη που είναι κρυμμένη πάντα στα μικρά. Σ'εκείνα που απρόσμενα λαμβάνεις χωρίς να ζητήσεις. Μέσα στην κουταλιά ενός λέμον πάι...

Τα παιδιά έχουν αρχίσει να βγαίνουν έξω με τα ποδήλατα στη γειτονιά. Και η μέρα έχει πια μεγαλώσει αρκετά. Και χτες, όσο ο ήλιος ήταν εκεί ψηλά, σήκωσα το πρόσωπο και τον άφησα να με ζεστάνει. Έχω βάσιμες υποψίες ότι ήρθε η άνοιξη...


Μεγάλο ευχαριστώ στους Crash και Βουκεφάλα για τη βόλτα και ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στο φίλτατο Heliotypon, γιατί με έκανε να πάρω τη φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου.