"Δύο έργα, δύο εκθέσεις κι η Πανόρμου"

Παρασκευή βράδυ. Μια ταινία με ταξιδεύει στην αγαπημένη μου Ιρλανδία. Σε ένα μακρινό ψαροχώρι. Σε ένα συγκλονιστικά ρεαλιστικό παραμύθι. Και έρχομαι για άλλη μια φορά να αναρωτηθώ: αυτά γίνονται τελικά μόνο στις ταινίες και στους σκοτσέζικους μύθους των Selke; Μου απαντά η ίδια η ταινία:"The truth is not what you know. It's what you believe."



Σάββατο μεσημέρι. Μουσείο Μπενάκη. Δύο απολύτως αντιφατικά ταξίδια στην εικόνα: Μια μυστήρια αλληλουχία συμπτώσεων - ένα αεροπλάνο συντρίβεται, ένας φωτογράφος βρίσκει μια μπομπίνα φιλμ και με αυτό καταγράφει τον αγώνα της Αντίστασης και την τραγικότητα της Κατοχής στην Ήπειρο. Το φιλμ κρύβεται επιμελώς για πάρα πολλά χρόνια και ξαναβρίσκεται χρόνια μετά για να κρατήσει πάνω του, εμφανισμένο πια, τις στιγμές. Πρόσωπα σημαδεμένα από την ιστορία. Πρόσωπα που σημάδεψαν την ιστορία.



Δεν αλλάζω όροφο. Μόνο αίθουσα. Ένας άλλος κόσμος. Σα να με ταξίδεψαν στα σύννεφα ξαφνικά, σε μια χώρα παραμυθένια. Λες και βλέπω ζωγραφιές ζωγραφισμένες από τα χέρια ενός παιδιού που γελάει κρατώντας ένα τόπι. Χαρούμενο που ο ουρανός είναι γαλανός και ο ήλιος του χαϊδεύει το μάγουλο. Μαγικές εικόνες. Χρώματα που φωνάζουν πανω σε κατάλευκους ουρανούς.



Σάββατο βράδυ. Το αγαπώ το θέατρο. Πάντα πίστευα ότι μια καλή παράσταση μπορεί να σε ταξιδέψει τόσο μακριά όσο κι ένα καλό βιβλίο. Δεν είμαι κριτικός. Δεν έχω το know how για να κρίνω μια θεατρική παράσταση από άποψη τεχνικής ή υποκριτικής. Ξέρω όμως αυτό: οι μόνες παραστάσεις που θυμάμαι για πάρα πολύ καιρό είναι εκείνες που καταφέρνουν να αγγίξουν το συναίσθημά μου. Να με κάνουν να νιώσω. Να συγκινηθώ, να γελάσω, να θυμώσω, να σκεφτώ. Αυτή η κοπέλα εκεί πάνω στη σκηνή με ταρακούνησε τόσο πολύ, που ήθελα να ανέβω εκεί πάνω, να την πάρω αγκαλιά, να της χαϊδέψω τα μαλλιά και να της ψιθυρίσω "σσσ...έλα...όλα θα περάσουν τώρα...". Απλά συγκλονιστική. Βαθιά υπόκλιση.



Κυριακή πρωί. Επιτέλους. Ο ήλιος αποφάσισε να βγει. Είχε αρχίσει να με πιάνει άκαιρη εποχική κατάθλιψη με όλη αυτή τη συννεφιά και το ξαφνικό κρύο ανοιξιάτικα. Παρκάρω το αυτοκίνητο και έρχομαι να σε συναντήσω. Έχω γύρω στα πέντε λεπτά περπάτημα και το απολαβάνω πολύ, σηκώνοντας που και που το κεφάλι προς τον ήλιο, μπας και καταφέρει να με γεμίσει ζέστη. Τον τελευταίο χρόνο, έχω έρθει σε αυτή τη γειτονιά περισσότερες φορές από ότι τα προηγούμενα τόσα πολλά χρόνια που ζούσα δίπλα. Περίεργο ε; Από τότε που πρωτοήρθα εδώ, κάθε φορά, το φορτώνω με μνήμες το πεζοδρομάκι. Σε ακούω να μιλάς χωρίς κόμματα και τελείες, αλλά πάντα με συνειρμό και δε μπορώ παρά να χαμογελάσω. Μόνο εσύ ξέρεις να ολοκληρώνεις ολες τις παρενθέσεις που ανοίγεις και να συνεχίζεις τη συζήτηση από εκεί ακριβώς που σταμάτησες. Και μου λες και μου λες και τα μάτια σου αστράφτουν κι ας μου λες ότι είσαι κουρασμένη και θλιμμένη. Και θυμάμαι όταν σε πρωτογνώρισα, τόσα χρόνια πριν και νιώθω τόσο περήφανη για σένα. Για όλα τα θηρία που πολέμησες και για τα μάτια σου που λάμπουν και που θυμώνεις μερικές φορές και λές "άι στο καλό πια!". Και γιατί στ' αλήθεια την έπιασες από τα μαλλιά τη ζωή. Χωρίς αποσιωπητικά.

Η μέρα έχει πια αρχίσει να μεγαλώνει. Και το φως μου χαρίζεται για λίγες ώρες περισσότερο. Και μερικές μέρες είναι τόσο γεμάτες, όμορφα γεμάτες, που νομίζω ότι έχουν περισσότερες από εικοσιτέσσερις ώρες. Τα μικρά μου χτυπάνε παλαμάκια και φωνάζουν: "Σε δυο βδομάδες είναι το Πάσχα και μετά το καλοκαίριιιιιιι!!!!". Και ενώ από τη μια σκέφτομαι ως μεγάλη "Είναι πολύ νωρίς για να κατεβάσουν τα ρολλά", από την άλλη με σκουντάω και σκέφτομαι "έλα τώρα, πες αλήθεια- κι εσύ έτσι το περίμενες μέχρι πέρσι"...

Info:
- "Ondine" - Colin Farrell, Alicja Bahleda.
- Μουσείο Μπενάκη: "Κώστας Μπαλάφας - Το Αντάρτικο στην Ήπειρο".
- Μουσείο Μπενάκη: "Wassili Lepanto - Θετικές Ουτοπίες".
- Θέατρο Αμιράλ "Τζόρνταν" - Ερμηνεύει η Μαρίνα Ασλάνογλου, σκηνοθετεί ο Νίκος Μαστοράκης, τον σκηνικό χώρο σχεδίασε ο Μανόλης Παντελιδάκης, τους φωτισμούς επιμελήθηκε η Μελίνα Μάσχα.