"Η Συννεφούλα, ο Παραμυθάς και ο Παπάζογλου"

Πρέπει νά'ταν το 1991. Με φώναζε Συννεφούλα, από το ομώνυμο τραγούδι του Σαββόπουλου και εμείς τον φωνάζαμε Παραμυθά, γιατί πάντα του άρεσε να λέει ιστορίες. Μια μέρα, σε μια εκδρομή, ενώ καθόμασταν όλοι μαζί κάτω από ένα δέντρο, έπιασε την κιθάρα του και άρχισε να τραγουδά ένα τραγούδι μελαγχολικό αλλά δυνατό πολύ μέσα στη θλίψη του. Τον ρώτησα: "Ποιος το τραγουδάει αυτό το τραγούδι;" "Ο Νίκος ο Παπάζογλου", μου είπε και η εκφορά του λόγου ήταν εύθραστη πολύ, μπας και προσβάλει τον μεγάλο καλλιτέχνη, λέγοντας απλά και μόνο το όνομά του. Λίγες μέρες μετά, ήρθε κρατώντας στα χέρια του μια κασέτα. Μου τη χάρισε, λέγοντάς μου: "Άκουσέ τον. Είναι μαγικός". Και όντως. Μαγεύτηκα. Για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Από τη φωνή και από τη μελαγχολία των στίχων.

Απρίλιος 2011. Βράδυ Ανάστασης. Μέσα σε ένα αεροπλάνο. Επιστρέφω από την άλλη άκρη της ηπείρου μετά από εβδομάδα απουσίας. Στα χέρια μου μια free press εφημερίδα. Διαβάζω μια στήλη με + και -. Στα + διαβάζω: "ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ: Έφυγες...παρόλη την αγάπη." Το ξαναδιαβάζω. Δεν καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο "ποιητής". Σου το δείχνω. "Ρε συ, τι λέει εδώ;" Κοιταζόμαστε. "Μπα...Αποκλείεται!". Ναι, αποκλείεται. Κάτι άλλο θα εννοεί. Κλείνω την εφημερίδα και κοιτάζω κάτω στην Αττική τα βεγγαλικά που έχουν αρχίσει να χρωματίζουν τον ουρανό. Όταν έμαθα το επόμενο πρωί, ότι όντως είχε "φύγει", εξακολουθούσα να μην μπορώ να "καταγράψω" μέσα μου την πληροφορία. Εϊχε προηγηθεί βλέπεις κι ο Ρασούλης. Τόσο κοντά. Ξέρεις κάτι; Deep down νομίζω ότι ακόμα δεν το έχω πιστέψει...



"...φυλάξου για το τέλος θα μου πεις ..."