"Ο Νέστορας δε μένει πια εδώ"

Έχω ακόμη στα χείλια μου νωπή τη γεύση του θαλασσινού νερού. Και νομίζω ότι ο αέρας φυσάει ακόμη τα μαλλιά μου και με κάνει να θέλω να κουλουριαστώ σα κουβαράκι για να μη κρυώνω. Μπροστά από τα μάτια μου περνούν σα σλάιντ οι εικόνες που με έκαναν να ξαναέρθω στη γραφή - οι παραλίες που θύμιζαν νησί, τα νερά που δε σε άφηναν να τα αποχωριστείς, εκείνος ο άνεμος ο μανιασμένος που νόμιζες ότι ήθελε όλα να τα πάρει στο διάβα του.



Το ναυάγιο. Πόσο πολύ μπορεί να σε συνεπάρει το κουφάρι ενός πλοίου αλλοτινού που ξεκουράζεται εδώ και χρόνια στο βυθό; Ήθελα να έχω δυο μπουκάλες οξυγόνου εκεί και να βυθιστώ μέσα στο σκαρί, μέχρι να μου τελειώσει ο αέρας.



Κι εκείνος ο γκιώνης πάνω από τη θάλασσα ο σταχτής; Τον φώτισε στ'αλήθεια ο προβολέας κάτω από τα ξύλα ή δική μου παραίσθηση ήταν μόνο; Μα ήμουν σίγουρη ότι τον είδα καθαρά. Όταν γυρίζεις πίσω από εικόνες γεμάτες χρώματα και αέρα διάφανο, σε πονάει το γκρι της πόλης. Το μικροσόκ το έχεις στο τσεπάκι σου. Όμως, ξέρεις...ακόμα κι όταν είμαι πια πίσω, πέρα από όλα μένουν μέσα μου ζωντανές οι στιγμές εκείνες που κάτι στραφτάλισε εκεί αριστερά. Είναι τότε που ξέρεις ότι είσαι ακριβώς εκεί που θέλεις. Στο διαλεγμένο σου. Κι ακούω τη φωνή μου να γελά παίζοντας το παιχνίδι με τις πινακίδες των αυτοκινήτων: ΝεΖΑλονίκη - ΤΡίποΖη - ΧΑΝκίδα...