"It takes five years and a thought..."

Δεν πρόκειται να ισχυριστώ ότι μου φαίνεται σα χτες. Ναι, ναι. Ξέρεις για ποια μέρα μιλάω. Για εκείνο το μεσημέρι του Αυγούστου, πέντε χρόνια ακριβώς από σήμερα, που μέσα από εκείνο το δωμάτιο που έβλεπε στο φουγάρο μου είχες πει στο τηλέφωνο: "Κάντο." Και τόλμησα. Το έκανα. Άρχισα λιθαράκι λιθαράκι να χτίζω τούτο το λιμάνι. Πρώτα με λόγια μόνο. Μετά και με εικόνες. Με χρώμα. Με μουσικές. Και μετά ήρθαν οι απρόσμενοι επισκέπτες. Για αρκετό καιρό μπαινοβγαίναμε ο ένας στο σπιτικό του άλλου. Και πάντα αφήναμε κάτι - ένα μπαλόνι, ένα λουλούδι, ένα αστείο, ένα δάκρυ. Κάτι πάντα ανταλάσσαμε. Και μετά λίγο - λίγο ερημώσαν τα σπιτάκια. Κι έμεινα πάλι με το λιμάνι μόνο. Αλλά πάντα εδώ γύριζα. Με ή χωρίς επισκέπτες. Εδώ. Στον τόπο που με φέρνει η χαρά, η θλίψη, ο θυμός, η έκπληξη, η απορία, η μοναξιά, οι άνθρωποι. Εδώ. Στο λιμάνι μου.



Πέντε χρόνια μετά, από ένα άλλο δωμάτιο που βλέπει σε ένα πεύκο, κοιτάζω πίσω και μετρώ τα χρόνια της καταγραφής. Γεμάτα στιγμές που καταγράφηκαν αλλά και άλλες που δε πρόλαβαν να γίνουν λόγια. Ή που δε χώραγαν σε λόγια. Μερικές φορές είναι ύβρις για τη στιγμή να την καταγράφεις. Τότε είναι η ώρα της παύσης.
Είναι ώρα για το καράβι να ταξιδέψει μακριά. Γιατί αν μείνει στο λιμάνι πάντα δεμένο, γεμίζει με μαυρίλα και σκουριά, όπως το Aldebaran του Ζαν-Κλωντ Ιζζώ. Και οδηγεί τους επιβάτες του στην παράνοια. Η θέση του σκαριού είναι στη θάλασσα. Εκεί μέσα στο νερό να τρώγεται από την αρμύρα και τις φουρτούνες και να πλέει προς τα ηλιοβασιλέματα στις μπονάτσες. Και μετά, να γυρίζει πίσω στο λιμάνι του και να λέει ιστορίες.

Ιt takes a thought to make a word. It takes a smoke. A chilled coffee. A tear. A pain. A friend. A laugh. A love. A crash. A death. A birth.
It takes a life. And five years...