"This wasn't supposed to be a blue post"

Δε μ'αρέσει καθόλου να ξεστολίζω. Το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Το ξέρεις. Έχω στολίσει και ξεστολίσει τόσες φορές μόνη μου, που η διαδικασία έχει εμποτιστεί αναπόφευκτα με μια μελαγχολία. Πιο γλυκιά όταν στολίζω και πιο οξεία όταν ξεστολίζω. Είναι που όλα αυτά τα χρώματα και τα φωτάκια και τα στολιδάκια που όλα κάτι θυμίζουν μου δίνουν πάντα την αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος λόγος να χαμογελάσω. Και κάνουν τα πάντα λίγο πιο χαρούμενα. Και το σπίτι είναι τόσο μα τόσο γεμάτο...
Το ξεστόλισμα μετά τις γιορτές έχει πάντα την αίσθηση της λήξης, ακόμα κι αν λαμβάνει χώρα στην αρχή ενός νέου χρόνου. Λήξη των γιορτών, της χαλάρωσης, των ανέμελων συναντήσεων με τους φίλους, των ρολογιών που ξεχάστηκαν παρατημένα σε κάποιο συρτάρι.
Ξέρεις τι θέλω; Να κλείσω τα μάτια μου και να ξαναβρεθώ εκεί στην ακρογιαλιά με τον παγωμένο αέρα να χτυπάει το πρόσωπό μας και σ'εκείνο το κάτασπρο βουνό όπου κράταγα την αναπνοή μου από τρόμο μην κολλήσει το αυτοκίνητο στο χιόνι και στις ώρες που ήταν κατα-δικές μας και γι'αυτό άλλωστε απέκτησαν διάσταση και σε όλα εκείνα τα γέλια που λες και ξεπλένουν όσα βαραίνουν την καθημερινότητα. Εκεί.
Αλλά δε μπορώ. Γιατί η πόλη τούτη έχει αυτή τη μαγική ικανότητα να ρουφάει τους ανθρώπους μέσα της σα μαύρη τρύπα. Τόσο δυνατή που ώρες ώρες με τρομάζει.
Και by the way...ο Φάμελλος είναι το χειρότερο δυνατό soundtrack όταν ξεστολίζεις το δέντρο. Είναι βέβαιο ότι θα οδηγηθείς σε ένα ποστ σαν αυτό.
Κι επειδή ενδεχομένως να μην ήμουν αρκετά σαφής: Μόνο όταν η απόδραση είναι αξιομνημόνευτη, μελαγχολείς επιστρέφοντας.
Your own personal drama queen. With a full blown post vacation fucking syndrome...